Blessures, tja… welke sporter heeft er niet mee te maken? Blessures vormen een van de grootste tegenslagen in de carrières van amateur- en topsporters. Praktisch elke sporter krijgt wel een keer in zijn loopbaan te maken met een blessure.

 In deze serie ‘De blessure van…’ komt een (top)sporter aan het woord die te maken heeft gehad met een blessure en zal vertellen hoe hij of zij hiermee is omgegaan. Misschien herken je je in het verhaal of heb je iets aan het delen van dit verhaal.

 Vandaag neemt Larissa ons mee in haar verhaal. Larissa is inmiddels tien keer geopereerd aan verschillende blessures en het lijkt erop dat er helaas nog meer operaties zullen gaan volgen. Als iemand dus een verhaal te vertellen heeft over blessures en revalideren, dan is zij het.

Ik ben Larissa en ben 23 jaar. Vanaf mijn negende heb ik fanatiek gevoetbald. Na een enkelblessure op mijn elfde heb ik de switch gemaakt naar het keepen. Dit ging zo goed dat ik uiteindelijk bij FC Utrecht heb mogen spelen. Helaas was dit maar van korte duur. Binnen een half jaar scheurde ik de voorste kruisband van mijn rechterknie af. Het herstel hiervan verliep goed, maar net terug op het veld, gebeurde het helaas opnieuw. Er volgde een lange revalidatie met uiteindelijk drie operaties met als gevolg dat voetballen er niet meer in zat.

Toen ik eigenlijk al gestopt was met voetballen, viel ik een keer in bij mijn oude team. Na een training te hebben meegedaan, die overigens goed ging, speelde ik op zaterdag na lange tijd weer een wedstrijd. Deze wedstrijd was van korte duur. Bij de eerste actie, binnen tien minuten, verdraai ik mijn linkerknie en voel ik gelijk dat het helemaal mis is. Dit blijkt ook zo te zijn. Mijn kruisband was volledig afgescheurd en daarnaast waren ook mijn beide menisci ingescheurd. Ook aan deze knie ben ik inmiddels drie keer geopereerd en zou het zomaar kunnen dat er nog een vierde operatie bij komt.

Helaas is het niet gebleven bij de blessures aan mijn knieën en enkel. Tijdens de revalidatie van mijn rechterknie kreeg ik een hernia. Hieraan ben ik succesvol geopereerd. Tot oktober 2021. Van de één op de andere dag was de uitstraling volledig terug en bleek ik weer een hernia te hebben. In februari 2022 ben ik hieraan geopereerd, terwijl ik nog aan het revalideren was van mijn knieblessure. De operatie leek geslaagd, maar helaas is deze hernia binnen drie maanden weer teruggekomen. Binnenkort zal ik dus weer geopereerd worden aan mijn rug om voor de derde keer een hernia op dezelfde plek weg te halen. Iets met drie keer is scheepsrecht?

Voor deze blog neem ik jullie graag mee in het proces dat ik momenteel doorloop sinds het terugkeren van mijn hernia en tegelijk het blijven revalideren van mijn knieblessure.

De wetenschap toont aan dat elke sporter die een serieuze blessure ervaart, vijf fasen van rouw doormaakt. De volgorde van deze fasen staat niet per definitie vast, maar het is bewezen dat elke fasen een keer naar voren komt tijdens de blessure.

–             Ontkenning: Op de dag dat ik weer zenuwpijn in mijn been voelde, de welbekende uitstraling bij een hernia, wist ik ergens diep van binnen meteen dat het niet goed was. Ik herkende de pijn en deze was zo intens dat ik niks meer kon. De eerste paar dagen, ook na een bezoek aan de fysio, dachten wij dat het een dipje was. Een kleine terugval sinds de operatie. Iets wat niet ongebruikelijk is na een herniaoperatie. Ondanks dat ik wist dat het weer foute boel was, bleef ik nog zeker een week lang hoop houden dat het inderdaad een dipje was en ging ik elke dag slapen met het de hoop dat wanneer ik de volgende dag op zou staan, de uitstraling weg zou zijn. Ergens hoop ik dit tot op de dag van vandaag nog steeds. Er is nog een heel klein beetje hoop dat mijn hernia zich vanzelf terugtrekt, al wordt deze kans met de dag kleiner.

–             Boosheid: Na een week belandde ik op de Eerste Hulp vanwege de pijn en bijkomende klachten. Gelukkig bleken deze klachten niet veroorzaakt te worden door de hernia en hoefde ik niet met spoed geopereerd te worden. Wel werd er met spoed een MRI gemaakt. De MRI die bevestigde dat er daadwerkelijk een nieuwe hernia zat op hetzelfde niveau als waar ik nog geen drie maanden eerder aan geopereerd was. Boos was ik zeker. Zeker aangezien ik mij netjes aan de protocollen heb gehouden. De eerste zes weken mocht ik, op fietsen en wandelen na, niks. Hoe moeilijk het ook was, maar hier heb ik me echt aan gehouden. Waar heb ik het dan aan verdiend dat die hernia nú alweer terug is? Zal er nou nooit een revalidatie lopen zoals voorgeschreven? Moet het nou echt zo zijn dat die kleine kans dat een hernia terugkomt, bij mij werkelijkheid wordt?
Ik heb heel veel van dit soort gedachten gehad en heb deze nu ook zeker nog regelmatig. Al is er nu ook wat meer plaats gekomen voor acceptatie en positieve gedachtes, in vergelijking met de eerste maand.

–             Onderhandelen: Om heel eerlijk te zijn, denk ik dat ik me momenteel in de onderhandelfase bevind. Ik zit nu op het punt dat de klachten die afkomstig zijn van mijn hernia redelijk stabiel zijn, mede door de medicatie. De klachten rondom mijn knie niet. Deze zijn een stuk erger geworden. Eigenlijk ben ik vooral bij de fysio enorm aan het onderhandelen over de trainingen die we doen. Daarnaast ben ik nu bereid om mij te laten opereren aan mijn knie, omdat dat momenteel veel sneller opgelost kan worden dan mijn hernia. Het willen trainen van mijn bovenbeenspieren is in mijn hoofd heel belangrijk om de klachten rondom mijn knie te kunnen verminderen, maar is wellicht niet altijd even verstandig voor mijn rug.  Op deze manier ben ik elke training weer aan het onderhandelen met mijn fysio over wat ik wel en niet mag doen. Ik moet zeggen dat ik het met goed onderbouwen vaak nog wel win ook.  Stilzitten is simpelweg echt niks voor mij, verstandig is het misschien niet altijd. 😉

–             Depressieve gevoelens: De afgelopen jaren heb ik ervaren dat ik heel goed ben in het wegstoppen van depressieve gevoelens. Iedereen zegt altijd: ‘Wat heb jij een positieve instelling zeg!’. Ergens klopt dat ook zeker wel, maar die mensen zien niet de momenten dat ik alleen in mijn bed lig en het allemaal niet meer zie zitten. Van blessure op blessure overgaan en hierbij ook steeds geopereerd moeten worden, gaat je niet in de koude kleren zitten. De rek is er wel een keer uit en het wordt steeds moeilijker om de hoop en het geloof te houden dat het ooit nog eens goed komt. Ik heb weleens gegrapt: ‘En dan word ik nu geopereerd, ga ik revalideren en wat wordt dan het volgende?’ Misschien had ik dat niet moeten zeggen, want het is helaas de werkelijkheid geworden.  Deze gevoelens komen en gaan. Het is niet zo dat ik hele dagen depressief binnen onder een deken zit. Het zijn momenten die worden getriggerd door bijvoorbeeld een (in mijn ogen) slechte sessie bij de fysio of een pijnreactie na het doen van iets wat in het dagelijks leven normaal zou zijn. Denk hierbij aan een dagje winkelen, beetje voetballen met nichtjes of neefjes of een concert bezoeken. Dingen die vanzelfsprekend lijken, maar bij mij soms best wat reactie uitlokken, zowel fysiek als psychologisch.

–             Acceptatie: Gedurende alle revalidaties heb ik een soort van knopje binnenin mij gevonden die ik kan omzetten.  ‘Oké, de situatie is helemaal k*t, maar er zijn ook nog genoeg mogelijkheden’. Bij het kijken naar deze mogelijkheden ga ik opzoek naar doelen en/of uitdagingen die ik voor mijzelf kan stellen in de situatie waarin ik mij dan bevind. Is dat een knierevalidatie, dan kan ik dus wel mijn bovenlichaam trainen. Heb ik veel last van mijn rug, dan verleg ik de focus naar wandeldoelen. Echter kunnen dit ook uitdagingen zijn op gebied van werk of studie. Wanneer ik iets heb om naartoe te werken, kan ik mij makkelijker neerleggen bij de situatie.

Wat ik iedereen wil adviseren die geblesseerd is, is om je gevoelens te accepteren. Luister naar wat je lichaam aangeeft. Ook wanneer het gaat om pijntjes. Jij bent diegene die weet wat je voelt. Heb je er geen goed gevoel bij? Geef het dan aan. Ik denk dat in negen van de tien gevallen je gelijk zult hebben over hetgeen dat je voelt. Voel je je slecht? Helemaal prima, dat mag er zijn. Doe wat jij denkt op dat moment nodig te hebben. Kijk vervolgens naar de dingen die voor jou wel haalbaar zijn in de situatie waarin je zit. Stel je eigen doelen en doe dingen waar jij plezier in beleeft.

Ook wil ik graag meegeven dat je je altijd moet beseffen dat je trots mag zijn op wat je aan het doen bent. Een blessure is niet niks en iedereen zal zijn eigen weg moeten vinden om hiermee om te gaan. Vergelijk jouw situatie dus ook niet met die van iemand anders.

Zit je met iemand in een soortgelijk schuitje? Praat er dan met elkaar over als jullie daar behoeften aan hebben. Probeer sowieso met iemand te praten. Neem iemand in vertrouwen. Het fysieke gedeelte zal je grotendeels zelf moeten doen, maar het psychologische deel zeker niet en het één kan niet zonder het ander.

Wees trots op jezelf, je doet het goed!

Social Share Buttons and Icons powered by Ultimatelysocial